Kościół na kartce pocztowej 1904 r.
Kościół od strony południowo-zachodniej
Wnętrze kościoła na starej fotografii
Wnętrze kościoła obecnie - widok z chóru
Nowe organy

W piątek 30 czerwca 2017 r. obył się III Koncert U Serca Jezusowego. Gościliśmy gości z Bułgarii: Dilian Kushev – baryton, Jurii Nikolov – tenor. Na organach i piano zagrał po raz kolejny Tomasz Glanc – dyrektor artystyczny koncertów. Oto program koncertu:

 

Za nami już III letni koncert , który odbył się 30 czerwca 2017 r. w ramach VI Nowotomyskich koncertów kameralno – organowych „U Serca Jezusowego” im. Krzysztofa Wilkusa. Tym razem wystąpili wokaliści z Bułgarii – Dilian Kushev – baryton i Jurii Nikolov – tenor. Towarzyszył im na organach i pianinie dyrektor artystyczny koncertów – Tomasz Glanc.
Koncert rozpoczęła piękna pieśń Cesara Francka – „Panis Angelicus” (w jęz. polskim – chleb anielski) w wykonaniu obu wokalistów z organami. Utwór ten skomponowany został na uroczystość Bożego Ciała. Równie piękna była następna, znana kompozycja Franciszka Schberta – „Ave Maria” wykonana przez Jurija Nikolova. Ponownie usłyszeliśmy duet wokalny – tenor i baryton z akompaniamentem organowym w „Pieśni niewolników” z opery „Nabucco” Giuseppe Verdiego. Jest to jeden z najwspanialszych chóralnych fragmentów opery, znany i wykonywany przez rozmaitych artystów i orkiestry na całym świecie. W wykonaniu wspomnianego duetu wokalnego zabrzmiał imponująco. Po utworach wokalnych słuchacze mieli okazję podziwić kunszt improwizacyjny Tomasza Glanca oraz możliwości brzmieniowe naszych organów słuchając pieśni „Pobłogosław Jezu drogi” w opracowaniu własnym. Kolejne trzy utwory wokalne były wielką ucztą duchowa: w wykonaniu barytonu usłyszeliśmy piękną, liryczną arię „Di Provenza il mar, il Suol” z II aktu opery „Traviata” Guseppe Verdiego. Po niej Jurii Nikolv zaśpiewał neapolitańską pieśń Ernesto de Curtisa – „Wróć do Sorrento”, bardzo popularną, chętnie wykonywaną przez znakomitych śpiewaków różnej narodowości. Równie popularna zarówno wśród wykonawców jak i słuchaczy jest kolejna pieśń, uważana za balladę pop-folkową, skomponowana przez kanadyjskiego piosenkarza Leonarda Cohena „Hallelujah”. Wykonał ją bardzo lirycznie Dilian Kushev z akompaniamentem pianina. Ponownie wysłuchaliśmy Tomasza Glanca, tym razem na pianinie wykonał własną kompozycję poświęconą Fryderykowi Chopinowi – „Chopinesque” z kantylenowymi frazami, charakterystycznymi mazurkowymi rytmami i rubatami. Koncert kończyły trzy znane pieśni. Pierwsza z nich „You raise me up” powstała z utworu instrumentalnego i dopiero łącznie ze słowami zyskała wielką popularność. Zabrzmiała wspaniale w wykonaniu barytonowego głosu Diliana Kusheva. Równie pięknym wykonaniem pieśni Francesco Santori „Time to Say Goodbye” zachwycił słuchaczy Jurii Nikolov. Wykonana na festiwalu w Sanremo w 1995 r. przez Andrei Bocelli szybko zyskała popularność, wykonują ją liczni artyści w wielu krajach. Na zakończenie wokaliści w duecie zachwycili publiczność dawną, neapolitańską pieśnią, spopularyzowaną szczególnie przez Enrico Caruso – „Santa Lucia”. Pieśń ta, skomponowana przez Teodoro Cottrau, śpiewana jest w krajach skandynawskich podczas uroczystości św. Łucji. Taneczny rytm tej pieśni, włoska kantylena i jej wspaniałe wykonanie bardzo spodobały się słuchaczom, którzy gromkimi brawami domagali się bisów. Ku radości obecnych, artyści wykonali kolejną pieśń neapolitańską, równie popularną jak poprzednia – „O sole mio” – skomponowaną przez Eduardo Di Capua oraz ponownie Franciszka Schuberta – „Ave Maria”, tym razem w innym opracowaniu, wykonaną przez obu wokalistów z akompaniamentem pianina. Koncert z pewnością pozostanie w pamięci słuchaczy, dostarczył wiele artystycznych i duchowych przeżyć.


Oto program koncertu:

1. Cesar Franck - Panis Angelicus (Tenor, Baritone & Orgel)
2. Franz Schubert - Ave Maria (Tenor & Orgel)
3. Giuseppe Verdi - Gefangenen Chor (Tenor, Baritone & Orgel)
4. Giuseppe Verdi - La Traviata (Baritone & Piano)
5. Ernesto De Curtis - Torna a Surriento (Tenor & Piano)
7. Leonard Cohen - Hallelujah (Baritone & Piano)
8. Tomasz Glanc - Chopinesqe (Piano)
9. Francesco Sartori - Time to say goodbye (Tenor & Piano)
10. Brendan Graham - You raise me up (Baritone & Piano)
11. Teodoro Cottrau - Santa Lucia (Tenor, Baritone & Piano)

Na Bis (ewent):
O sole mio (Tenor, Baritone & Piano)

Baryton Dilian Kushev, urodzony w 1974 roku, jest profesjonalnym muzykiem, wokalistą i producentem. W ubiegłym roku wygrał międzynarodowy konkurs muzyczny w Royal College of Music i srebrny medal VII Światowego Festiwalu Piesni Rosyjskich.

Kushev został odkryty w czasie studiów wokalnych w Narodowej Akademii Muzycznej w Sofii i otrzymał oferty w Bułgarii, Włoszech, Francji, Danii, Szwajcarii i Niemczech. W 1996 roku otrzymal wyróżnienie jako najlepszy śpiewak mlodego pokolenia w Bułgarii.

Wykonał ponad 3000 koncertów w Europie Zachodniej i Wschodniej. Jego znakiem rozpoznawczym jest wszechstronny glos barytonowy, wykonywujacy zarówno utwory z klasyki operowej jak i popowo-gospelowej, a barwa glosu może być tak głęboka jak bas czy jasna jak tenor.
____________________________________________________________________

Tenor Jurii Nikolov, urodzony w 1968 roku, rozpoczął swoją karierę w 1994 roku jako solistka w Operze w Warnie, nastepnie w latach 1999-2002 wyjechal na trase koncertowa po Niemczech, Austrii, Norwegii i Wielkiej Brytanii. W roku 2003 zaangażowany zostal jako solista w Operze Narodowej w Sofii i w 2004 w Operze w Błagojewgrad. Od 2004 roku koncertuje nieprzerwanie w calej Europie i Stanach Zjednoczonych.

____________________________________________________________________

Dr.TOMASZ GLANC jest absolwentem Akademii Muzycznej w Gdańsku w klasie organów oraz dyrygentury. Od wielu lat koncertuje w Europie, Azji i Ameryce, nie tylko jako organista, lecz również jako pianista i kompozytor oraz prowadzi mistrzowskie warsztaty improwizacji. Wykonal ponad 2000 koncertów i dokonał wielu nagrań radiowych, telewizyjnych oraz 7 płyt DVD i 48 płyt CD. Jest finalistą międzynarodowego konkursu organowego w niemieckim Hanowerze "Jazz & church organ".
Na jego koncie kompozytorskim znajduje się 860 tytułów zawartych w 71 zeszytach nutowych na ponad 6000 stronach partytury, w tym: utwory wielkie formy wokalne i orkiestrowe jak oratoria, Musicale i msze; transkrypcje organowe, kompozycje na organy, fortepian, flet, skrzypce, wiolonczelę, saksofon, klarnet, obój, chór i glosy solowe. Napisał muzykę do czterech dziecięcych musicali oraz antywojenny musical "Good morning Bagdad" przeciwko wojnie w Iraku.
Tomasz Glanc jest dyrektorem szkoły muzycznej, kantorem, organistą, kierownikiem artystycznym czterech Festiwali Muzycznych oraz przewodniczącym jury dwóch Konkursów Muzycznych w Niemczech i Polsce.
W maju 2009 został laureatem najwyższej nagrody Kongresu Polonii Niemieckiej "Polonicus" w kategorii kultury, a w lipcu 2009 w plebiscycie Gazety Olsztyńskiej wybrany został do grona najważniejszych osobowości Warmii i Mazur. Jest doktorem sztuk muzycznych, w dyscyplinie artystycznej instrumentalistyka.

 


1. Cesar Franck - Panis Angelicus (Tenor, Baritone & Orgel)

Panis angelicus (Chleb anielski) – pierwsze słowa przedostatniej strofy hymnu Sacris solemniis, napisanego na uroczystość Bożego Ciała, który stanowi tekst modlitw we Mszy świętej i Liturgii Godzin w tym dniu. Jego autorem jest św. Tomasz z Akwinu.

Strofa Panis angelicus była niejednokrotnie traktowana osobno. Do niej bowiem pisano muzykę, pozostawiając resztę hymnu. Najbardziej popularną aranżację muzyczną na tenor, organy, harfę, wiolonczelę i kontrabas stworzył w 1872 roku César Franck, który później przepisał ją na tenor, chór oraz orkiestrę i wkomponował ją do swojej mszy Messe à troi voix Opus 12.
Tłumaczenie tekstu:
Chleb anielski Staje się chlebem ludzi Przynosi chleb niebieski Zapowiedzi [figur, proroctw]* kres [wypełnienie] O, rzecz godna podziwu Spożywa Pana Ubogi, ubogi Sługa i pokorny Ubogi, ubogi Sługa i pokorny. Ubogi, ubogi Sługa i pokorny.
2. Franz Schubert - Ave Maria (Tenor & Orgel)
Franz Peter Schubert (ur. 31 stycznia 1797 w Himmelpfortgrund, zm. 19 listopada 1828 w Wiedniu) – austriacki kompozytor, prekursor romantyzmu w muzyce.
Schubert urodził się w Himmelpfortgrund – część 9. dzielnicy Wiednia (9. Wiener Gemeindebezirk Alsergrund), w ubogiej rodzinie, jako dwunaste z czternaściorga dzieci. Jego ojciec był nauczycielem i to właśnie on rozpoczął edukację muzyczną syna. Mając sześć lat Schubert poszedł do szkoły w Lichtental pod Wiedniem. W wieku siedmiu lat został oddany pod opiekę Michała Holzera, organisty z parafialnego kościoła, aby kontynuował naukę. W 1808 został stypendystą kapeli chłopięcej w Konwikcie Cesarsko-Królewskim w Wiedniu, gdzie śpiewał w sopranach przez pięć lat, aż do mutacji głosu. Studia kompozycji rozpoczął u Antonio Salieriego w 1812. Po odejściu z Konwiktu, pracował jako nauczyciel, na wyraźnie życzenie ojca, a także by uniknąć służby wojskowej. Praca ta nie sprawiała mu żadnej satysfakcji. Okres ten był najbardziej płodnym w życiu Schuberta. Twórczość J.W. Goethego była inspiracją wielu jego utworów.
W 1818 Schubert porzucił pracę w szkole, aby zająć się swoją pasją. Został bez źródeł dochodu i tylko dzięki oddanym przyjaciołom mógł komponować. Pracował codziennie przedpołudniami, od dziewiątej rano do pierwszej po południu. Do grona licznych przyjaciół Schuberta należeli pisarze Franz Grillparzer oraz Jan Mayrhofer, kompozytorzy Franz Lachner i Anzelm Hüttenbrenner, śpiewak Jan Michał Vogl, który był wykonawcą jego pieśni, Józef von Spaun, bracia Józef i Leopold Kupelwieser, poeci Franciszek Schober i Teodor Körner. W okresie tym dawał również prywatne lekcje muzyki córkom księcia Esterházego. W zasadzie Schubert poza kilkoma wyjątkami nie opuszczał Wiednia. Do historii przeszły wieczorki muzyczne, tak zwane schubertiady, które odbywały się w kawiarniach lub domach przyjaciół. Utwory Schuberta zostały wykonane po raz pierwszy publicznie w 1820. Dwa lata później skomponował Symfonię h-moll Niedokończoną, która została odnaleziona około 40 lat po śmierci kompozytora i wykonana po raz pierwszy w 1865 pod dyrekcją Johanna Herbecka w Filharmonii Wiedeńskiej, gdzie została przyjęta z wielkim aplauzem. Około roku 1823, po odwiedzinach w domu publicznym, zaraził się chorobą weneryczną. Leczenie rtęcią osłabiło jego organizm, miało wpływ na nawrót ataków depresji i mogło przyczynić się do jego wczesnej śmierci.
Niedoceniony przez elity, umarł w Wiedniu, najprawdopodobniej na tyfus brzuszny lub gruźlicę (choć stwierdzono też obecność trującej rtęci). Zostaje w pamięci na długie lata jako król kawiarnianych i domowych spotkań muzycznych. Dopiero pierwsze wydanie jego dzieł przez Breitkopfa i Härtla, sześćdziesiąt lat po śmierci przyniosły mu należny rozgłos i uznanie.
3. Giuseppe Verdi - Gefangenen Chor (Tenor, Baritone & Orgel)
Va, pensiero to chór z trzeciego aktu opery Nabucco Giuseppe Verdiego, jeden z najsłynniejszych utworów w historii muzyki operowej – pieśń żydowskich wygnańców płaczących w Niewoli babilońskiej za utraconą ojczyzną i zburzoną Pierwszą Świątynią w Jerozolimie. Autorem słów, zainspirowanych psalmem 137, był Temistocle Solera.
Pieśń stała się nieoficjalnym hymnem Włoch.
4. Giuseppe Verdi - La Traviata (Baritone & Piano)
Traviata (wł. La Traviata[a]) – opera Giuseppe Verdiego z 1853 roku, oparta na Damie kameliowej A. Dumasa.
Aleksander Dumas (syn) powieść Dama kameliowa napisał pod wpływem osobistych przeżyć. Książka została opublikowana w 1848 r. i okazała się sporym sukcesem. Namawiany przez Paula Siraudina Dumas adaptował swoją powieść do wystawienia na deskach scenicznych. Jednak na premierę sztuki cenzura w 1851 nie dała zgody. Dopiero 2 lutego 1852 r. wystawiono Damę kameliową w teatrze Vaudeville w Paryżu. Sztuka odniosła spory sukces.
Verdi zetknął się ze sztuką Dumasa podczas swojej wizyty w Paryżu w 1852 r. i od razu uznał, że świetnie nadaje się na libretto opery. Mimo to przez pewien czas wahał się, czy jej tematyka nie zrazi publiczności. Ostatecznie librecista i przyjaciel Verdiego Francesco Piave złagodził obyczajowy wydźwięk oryginału. Nadał jej całkiem nowy tytuł (wł. traviata – zabłąkana[b]) pod którym wystawiono ją w Wenecji. Okazała się skandalem - publiczność nie przywykła jeszcze do oglądania kurtyzan na scenach operowych. Współczesny widzom czas akcji też wpłynął na ocenę spektaklu. Dramat Violetty był jawną krytyką ówczesnych pruderyjnych stosunków panujących. Szokowało ukazanie kurtyzany jako postaci szlachetnej, zdolnej w imię miłości do największego poświęcenia. Do fiaska sztuki przyczynił się ponadto dobór wykonawców. Przed premierę Verdi otrzymał anonimowy list, w którym przestrzegano go przed klęską prapremiery, jeżeli nie znajdzie innego basa, a zwłaszcza lepszej primadonny. Istotnie, śpiewacy Fanny Salvini-Donatelli, Lodovico Graziani i Felice Varesi, śpiewali fatalnie. Sam Verdi w liście do Emanuela Muzio napisał tak: "Traviata wczoraj wieczorem fiasko. Moja wina czy śpiewaków? Czas to osądzi". Autor nie poddał się. Dokonał drobnych zmian, które dotyczyły przede wszystkim umiejscowienia akcji we wcześniejszej epoce, realiach z czasów Ludwika XIV, zmienił tytuł na Violetta i 6 maja 1854 r. wystawił spektakl w weneckim Teatro San Benedetto. Tym razem opera odniosła sukces i na stałe wpisała się w kanon operowy.
Polska premiera - 27 kwietnia 1856, Teatr Wielki w Warszawie (pod tytułem Violetta); reżyseria: Leopold Matuszyński, dekoracje: Antoni Sacchetti, dyrygent: Jan Quattrini; obsada: Enrica Berini (Violetta), Francesco Ciaffei (Alfred), Lodovico Butti (Germont), Józefa Chodowiecka (Flora).
5. Ernesto De Curtis - Torna a Surriento (Tenor & Piano)
Torna a Surriento (tytuł w języku neapolitańskim; wł. Torna a Sorrento, pol. Wróć do Sorrento) – pieśń neapolitańska napisana w 1902 roku przez braci De Curtis: Ernesto (muzyka) i Giambattistę (tekst). Jedna z najbardziej znanych pieśni neapolitańskich. Tematem jej tekstu jest miejscowość Sorrento, położona malowniczo nad Zatoką Neapolitańską. Wykonywana przez wielu włoskich wykonawców, spopularyzowana na świecie w latach 60. przez Elvisa Presleya w rock and rollowej wersji, zatytułowanej „Surrender”.
Pieśń powstała z okazji wizyty ówczesnego premiera Włoch Giuseppe Zanardellego w Sorrento. O skomponowanie okolicznościowej pieśni zwrócił się do Giambattisty De Curtisa burmistrz miasta, Guglielmo Tramontano. Giambattista De Curtis porozumiał się z bratem i wspólnie skomponowali okolicznościowy utwór. Zanardelli zatrzymał się w należącym do burmistrza hotelu Imperial Hotel Tramontano 15 września 1902 roku, kiedy odbywał podróż do regionu Basilicata. Wtedy też pieśń ta została wykonana publicznie po raz pierwszy; wykonawczynią była Maria Cappiello. Ostatnie badania wskazują jednak, że pierwotny tekst pieśni powstał już w 1894 roku, a w 1902 roku bracia jedynie wykorzystali jego fragment. Pieśń opublikowała w 1904 roku Casa Musicale Bideri i od tego momentu rozpoczęła się jej popularność. Pieśń w ciągu stulecia stała się symbolem Miasta Syren, uosobieniem miłości i piękna. Jej wersy zapraszają do podziwiania piękna natury, rozkoszowania się nim i zachowania go w pamięci. Pieśń wykonywali śpiewacy włoscy i zagraniczni. Wśród tych pierwszych byli: Enrico Caruso, Beniamino Gigli, Tito Schipa, Giuseppe Di Stefano, Luciano Pavarotti i Andrea Bocelli[1].
W latach 60. swoją wersję „Torna a Surriento” zaproponował Elvis Presley. Autorami tekstu w języku angielskim i zmienionej aranżacji byli Doc Pomus i Mort Shuman; nowy utwór opatrzyli oni tytułem „Surrender”. Elvis Presley nagrał go w październiku 1960 roku, singiel z nim, wydany w 1961 roku, znajdował się przez dwa tygodnie na pozycji nr 1. Billboard Top chart, prowadzonej przez muzyczny magazyn Billboard[2].
W Polsce pieśń pod tytułem „Wróć do Sorrento” zaśpiewała Anna German[3].
7. Leonard Cohen - Hallelujah (Baritone & Piano)
„Hallelujah” – ballada[1] pop-folkowa napisana przez kanadyjskiego piosenkarza i autora tekstów Leonarda Cohena, która pierwotnie została wydana na albumie Various Positions z 1984 roku[2].
Piosenka w momencie wydania nie osiągnęła dużego sukcesu, lecz później zdobyła dużą popularność, czego dowodem jest około 240 jej coverów. To także najczęściej wykonywany przez innych muzyków utwór Cohena[3].
Hallelujah w oryginalnej wersji jest utworem w metrum 12/8, łączącym styl walca i muzyki gospel. Piosenka napisana jest w tonacji C-dur, następuje progresja za tekstem „it goes like this, the fourth, the fifth, the minor fall, and the major lift”: C, F, G, a, F[4]. Piosenka jest grana w tempie 56 BPM z ambitusem wokalu e-a1.
Oryginał Cohena zawiera kilka biblijnych odwołań, takich jak historia Samsona i Dalili z Księgi Sędziów, czy cudzołożnego króla Dawida i Batszeby: „she cut your hair” oraz „you saw her bathing on the roof, her beauty in the moonlight overthrew you”[4].
Po wydaniu albumu w 1984 roku, Cohen wykonywał oryginalną wersję piosenki podczas swojej światowej trasy koncertowej w 1985 roku. Jednak podczas występów na żywo w latach 1988 i 1993 Cohen śpiewał inny tekst, w którym tylko ostatni wers zgadzał się z wersją piosenki graną na trasie. Liczni artyści podczas swoich występów mieszają obie wersje piosenki albo dokonują bezpośrednich zmian w tekście, jak np. Rufus Wainwright i Allison Crowe, którzy słowa „holy dove” zamienili, w przypadku Wainwrighta na „holy dark”, a Crowe'a na „Holy Ghost”.
Liryk Cohena i jego pogląd o tym, że istnieje wiele różnych hallelujah, odbija się w krańcowo różnych coverach utworu, które mogą być melancholijne, delikatne, podnoszące na duchu lub radosne, zależnie od wykonawcy[4].
Walijski piosenkarz John Cale, pierwsza osoba, która nagrała cover Hallelujah, wykorzystał w niej idee "trzeźwości i szczerości" w kontraście do beznamiętnego wykonania Cohena[4]. Cover amerykańskiego piosenkarza Jeffa Buckleya jest smutniejszy i był opisany przez Buckleya jako "hallelujah do orgazmu"[4]. Crowe zinterpretował wykonanie Buckleya jako bardzo seksualne[4]. Wainwright wykonał natomiast "oczyszczającą i prawie liturgiczną" wersję piosenki[4].
8. Tomasz Glanc - Chopinesqe (Piano)
9. Francesco Sartori - Time to say goodbye (Tenor & Piano)
Con te partirò (Z tobą odejdę) – singel włoskiego śpiewaka Andrei Bocelliego z 1995, zawierający dwie piosenki z albumów Bocelli oraz Il mare calmo della sera.
Bocelli zaśpiewał pierwszy raz tytułową piosenkę na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo. Utwór znalazł się na płycie wydanej w tym samym roku. Singiel ukazał się najpierw jako wersja jednostronna z piosenką Vivere, trafiając na Listę najlepiej sprzedających się singli we Francji, potem w Belgii. Druga wersja piosenki Con te partirò, zaśpiewana częściowo po angielsku w duecie z sopranistką Sarah Brightman, cieszyła się jeszcze większym sukcesem w Europie (Time to Say Goodbye). późniejsza wersja została sprzedana w ponad 12 milionach kopii na całym świecie. Bocelli nagrał również hiszpańską wersję przeboju Por Ti Volaré. Piosenka uważana jest za signature song artysty[1].
10. Brendan Graham - You raise me up (Baritone & Piano)
You Raise Me Up – popularna piosenka, która została skomponowana przez duet Secret Garden. Muzyka została napisana przez Rolfa Løvlanda z Secret Garden, a słowa do utworu napisał Brendan Graham.
Utwór został pierwotnie napisany jako instrumentalny kawałek i zatytułowany Silent Story. Løvland komponując muzykę inspirował się tradycyjnymi melodiami irlandzkimi, melodią hymnu Londonderry Air, która została również wykorzystana w utworze Danny Boy z 1910 roku. W napisaniu słów do utworu Løvland zwrócił się do pisarza i kompozytora Brendana Grahama po przeczytaniu jego powieści[1]. Utwór został wydany w albumie Once in a Red Moon.
Oryginalny utwór nie zyskał dużej popularności na całym świecie jeszcze po 2002 roku, zmieniło się to po wykonaniu go przez różnych popularnych piosenkarzy, którzy promowali go w swoich albumach, w tym przez Josha Grobana, Westlife, Daniela O'Donnella i Wesley'a Kleina. Największą popularność zyskał w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii.
Powstało ponad 125 coverów tej piosenki[2], z najbardziej popularnymi w wykonaniu Josha Grobana (nr 73 w USA i nr 1 na listach US Adult Contemporary), Westlife (nr 1 w Wielkiej Brytanii), Daniela O'Donnella (nr 22 w Wielkiej Brytanii) i zwycięzcy holenderskiego konkursu Popstars Wesley'a Kleina (nr 4 w Holandii).
W 2004 roku utwór został odtworzony ponad 500 000 razy w amerykańskich rozgłośniach radiowych. Pod koniec 2005 roku powstało ponad 80 wersji dostępnych w samych Stanach Zjednoczonych, a sam utwór został czterokrotnie nominowany do nagrody Gospel Music Awards, włączając nominację na Piosenkę Roku.
21 września 2006 roku You Raise Me Up stał się pierwszą piosenką, którą sprzedano w ilości ponad 20 000 kopii nut na popularnej stronie musicnotes.com[3].
11. Teodoro Cottrau - Santa Lucia (Tenor, Baritone & Piano)
Santa Lucia (pol. Święta Łucja) – pieśń neapolitańska napisana w 1848 roku. Autorem tekstu (w dialekcie neapolitańskim) i muzyki jest Teodoro Cottrau, autorem tekstu w jęz. włoskim – Enrico Cossovich. Jedna z najbardziej znanych pieśni neapolitańskich. Tematem tekstu jest nadmorska dzielnica Neapolu Santa Lucia widziana od strony morza.
Pieśń w dialekcie neapolitańskim spopularyzował Enrico Caruso, który nagrał ją na początku 1900 roku. Santa Lucia była pierwsza pieśnią neapolitańską, która po przetłumaczeniu na język włoski odniosła sukces za granicą (zamieścił ja na swoim albumie Elvis for Everyone Elvis Presley).
Santa Lucia stała się powszechnie znana w krajach skandynawskich, gdzie śpiewa się w czasie uroczystości św. Łucji, przypadającej 13 grudnia[1].